قاره جدید

محققان ژاپنی و برزیلی قاره گمشده را در اعماق اقیانوس اطلس و نزدیکی ساحل برزیل کشف کردند.

به گزارش واحد مرکزی خبر این محققان می گویند تکه ای از یک قاره را پیدا کرده اند که پیش از جدا شدن قاره های آمریکا، آفریقا، اروپا و دیگر قاره ها از هم وجود داشت.

این گروه کار تحقیقاتی خود را از شهر کیپ تاون در آفریقای جنوبی و با هدف بررسی حیات زیر آبی در اقیانوس اطلس شروع کردند ولی با بالا آمدن بخش هایی از تکه هایی از بخشی موسوم به ریو گراند ِاِلِویشن (Rio Grande Elevation )که در هزار و پانصد کیلومتری ریودوژانیرو قرار داشت و حدود پنج هزار متر از سطح دیگر بخش های اقیانوس بالاتر بود، دانشمندان شگفت زده شدند زیرا قطعات سنگی از کف اقیانوس بیرون آورده شد که نمونه های آن را می توان فقط در سطح خشکی ها دید.

هیروشی کیتازاتو از گروه علمی که معتقد است این قاره تازه را یافته می گوید گرانیت، ترکیب تشکیل دهنده قاره هاست و این گرانیت نیز در اعماق این محیط آبی یافت شده است. معمولا، اعماق دریا را سنگ های بازالتی تشکیل می دهند که نوعی سنگ آتشفشانی است. پیشتر شاهد وجود سنگ های گرانیتی در اعماق دریا نبوده ایم.

وی گفت حدود صد میلیون سال پیش، قاره های آمریکای جنوبی و آفریقا به هم پیوسته بودند که قاره گوندوانا (Gondwana) را تشکیل می دادند. بعدها این قاره ها از هم جدا شدند و احتمالا این نیز بخشی شکسته شده از این قاره ها باشد.

روبرتو ونتورا دیگر عضو این گروه علمی می گوید زمانی که این سنگ ها به سطح آورده شدند، شگفتی اول این بود که این سنگ ها در اینجا چه می کنند؛ ما بررسی های زمین شناسی و ساختار شیمیایی این سنگ ها را انجام دادیم و باور ما بر این است که این سطح، با آب های کم عمق، چگالی کمتری در مقایسه با دیگر سطوح اقیانوسی دارند. از این رو باور ما بر این است که ما یک صحفه قاره ای دیگر را پیدا کرده ایم.

کشف این قاره می تواند بخشی از معمای قاره پانگه آ، تنها قاره ای باشد که به باور دانشمندان پیش از وجود قاره های فعلی وجود داشت و بعد به قطعات دیگر تبدیل شد. فرضیه فعلی دانشمندان این است که این قاره، بخشی شکسته شده از قاره گوندوانا است که شامل عمده قاره های نیمکره جنوبی است که در زیر آب های اقیانوس اطلس قرار گرفت.

زلزله‌ 4 ريشتری اصفهان را لرزاند

فارس: زلزله‌اي به بزرگاي 4 ريشتر بامداد امروز منطقه زواره در استان اصفهان را لرزاند.

زلزله‌اي به بزرگاي 4 ريشتر در ساعت 1:53 بامداد امروز جمعه 2 ارديبهشت منطقه زواره در استان اصفهان را لرزاند.

اين زمين‌لرزه در موقعيت جغرافيايي 33.55 درجه شمالي و 52.39 درجه شرقي در عمق 2 كيلومتري زمين رخ داده است.

اين زلزله در فاصله 15 كيلومتري زواره، 16 كيلومتري مهاباد و 19 كيلومتري اردستان استان اصفهان اتفاق افتاده است

شبیه ترین سیاره به زمین کشف شد

کشف جدیدی توسط تلسکوپ فضایی کپلر اعلام شده که گفته می شود شبیه ترین سیاره به کره زمین است. این در واقع مجموعه ای از ۵ سیاره است که اندازه ای شبیه به سیاره زمین دارند و به دور ستاره هایی کوچک تر از خورشید ما می چرخند.

سیاره ای که Kepler-62f نامگذاری شده بیشتر از بقیه به زمین شبیه و فقط ۱.۴ برابر از زمین ما بزرگتر است. محاسبات نشان می دهد که احتمال زیادی وجود دارد که آب به صورت مایع روی سطح آن جاری باشد.

ستاره شناسان سال های زیادی است که به دنبال پیدا کردن دو قلوی زمین میگردند. سیاره هایی که از نظر مشخصات شبیه به زمین باشند و احتمال وجود حیات فرا زمینی روی آنها وجود دارد.

البته مشاهده موجودات بیگانه روی چنین سیاراتی کار ساده ای نیست. چرا که آنها ۱۲۰۰ سال نوری از ما فاصله دارند و بنابراین بیشتر اطلاعات دریافتی بر اساس محاسبات و دریافت نورهای ناشی از حرکات سیاره ها صورت می گیرد.

پروژه ۶۰۰ میلیون دلاری رصدخانه کپلر در سال ۲۰۰۹ با هدف پیدا کردن سیاره های مشابه زمین به راه افتاده و از آن زمان تا به حال بیش از ۲۷۰۰ سیاره پیدا شده که به صورت بالقوه شبیه به زمین هستند.

در حال حاضر حدود ۱۲۰ عدد از این سیاره ها رسما تایید شده اند. اما پیش بینی می شود که ۹۰ درصد آنها تایید شوند.

کپلر نمی تواند به صورت مستقیم شواهد وجود حیات روی این سیارات را بررسی کند و در حال حاضر تنها می توان میزان شباهت آنها را با زمین محاسبه کرد و امیدوار بود که حاوی حیات باشند.

شما فکر می کنید با وجود هزاران و شاید میلیون ها سیاره شبیه به زمین چقدر احتمال وجود موجودات فرا زمینی وجود دارد و چه زمانی آنها را ملاقات می کنیم؟

تئوری داروین که در موردهمه گیاهان و جانوران کنونی

ابراهیم هرندی، روان زیست شناس و پژوهشگراست.

تئوری داروین که براساس آن همه گیاهان و جانوران کنونی جهان از دگرگون شدن تدریجی گیاهان و جانوران پیشین شکل گرفته‏اند، در دوسده ِگذشته واتاب ِ ژرفی بربسیاری از دانش‏های مدرن مانند؛ زیست شناسی، ژن پردازی، یاخته شناسی، دام پروری، پزشکی و درمان، داروسازی و رفتار شناسی داشته است.

متاسفانه گزاره‏های بنیادین ِاین تئوری آن گونه که باید به زبانِ فارسی برگردانده نشده است. از اینرو، برای بسیاری از ما شنیدن نام داروین، همیاد با، "تئوری تکامل" و این جمله کلیشه‏ای است که؛ "انسان از نسل میمون است."

چارلز رابرت‌ داروین‌، زیست‌ شناس‌ِ انگلیسی‌ که‌ در سده‌ نوزدهم‌ میلادی‌ می‌ زیست‌، تئوری‌ تازه‌ای‌ درباره‌ چگونگی‌ِ پیدایش‌ زیندگان ارائه‌ داده‌ است‌ که‌ من‌ آن‌ را تئوریِ "بَرآیش‌" می خوانم.(برآيِش بر وزن مراکش را در اين جا در برابرِ"Evolution" آورده‏ام. پيش از اين در زبانِ فارسی واژ "تكامل"، براى اين مفهوم به كار برده شده است كه بارِ معنايى آن مخالفِ Evolution است. تكامل، اشاره به پروسه اى هدفمند و حساب شده دارد كه در آن رده بندىِ زيندگان، ساختارى نردبانى دارد و انسان بر بالاترين پله آن جا گرفته است. نگرشِ داروينيست، درست روياروى اين چشم انداز قرار مى گيرد و از اينرو، من واژه "برآيش" را بجاى تكامل در برابرEvolution مى گذارم.)

از دیدگاه داروین، برآیش‌، روندِ دگرگونی‏های‌ ساختاری‌ِ زیندگان‌ از آغاز پیدایش‌ هستی ‌تاکنون‌ بر روی‌ زمین‌ است‌.

این‌ روند نزدیک‌ به‌ سه‌ میلیارد سال‌ پیش‌ با آغاز نخستین‌ جرقه‌ زندگی‌ آغاز شده‌ است‌ و همزمان‌ و همگام‌ با دگرگونی‏های ‌زیست‌بومی‌، گونه‌ها و دسته‌ها و رسته‌های‌ گوناگونی‌ از قارچ‏ها، ویروس‏ها، باکتری‏ها، گیاهان‌ و جانوران‌ گوناگون‌ پدید آورده ‌است‌.

برآیش‌، روندی‌ هماره‌ در کار و پایان‌ ناپذیر است‌ و تا هنگامی‌ که‌ زندگی‌ بر روی‌ زمین‌ هست‌، کشش‏ها و کوشش‏ها و واکنش‏های ‌برآیشی‌ نیز در کار خواهد بود.

از این‌ چشم‌ انداز، همه‌ زیندگان‌ کنونی‌ زادگان‌ِ تک‌ یاخته‌ای‌ هستند که‌ اندی‌ پس‌ از سرد شدن‌ پوسته‌ رویین‌ِ زمین‌ در دریا برآمد واندک‌ اندک‌ در گذرِ تاریخ‌، فواره‌ وار به‌ شاخه‌ها و خوشه‌ها و ذره‌های‌ گوناگون ‌روی گردانیدند.

بنابراین‌، هستی‌ چشمه‌ای‌ همگون‌ داشته‌ است‌ و همه‌ زیندگان‌ هنوز نیز نیازهای‌ بنیادین‌ِ همگونی‌ دارند: نمونه‌ این‌ چگونگی‌، نیاز به‌ هوا، آفتاب‌، خوراک‌ و نوشاک‌ است‌.

دگرگونی‏های‌ برآیشی‌، پیگیرِ هدف‌ ِ ویژه‌ای‌ نیست‌ و خواستی‌ جز سازگارتر ساختن‌ تن‌ و جان‌ زیستاران‌ برای‌ ماندگارتر کردن ژن‏های‌ آنان‌ درجهان‌ ندارد.

این‌ روند آنچنان‌ کُند است‌ که‌ انسان‌ را یارای‌ دیدن‌ آن‌ نیست‌ زیرا دگرگونی‏های‌ برآیشی‌ که‌ همان‌ دگرگونی‏های‌ ژنتیک‌ است‌، پس‌ از صدها و گاه‌ هزارها سال‌ شکل‌ می‌ گیرد و پدید می‌ آید.

اندیشه پیوند زیندگان با یکدیگر، ریشه درازی در تاریخ هستی شناسی دارد اما تا پیش از داروین کسی چیزی از چگونگی شکل گیری این پیوند نمی دانست.

داروین نشان داد که ویژگی‏های ساختاری گیاهان و جانوران که در پاسخ به نیازهای زیستبومی آنان شکل می‏گیرند، در گذر ِ زمان به پیدایش گونه‏ها و دسته‏ها و رسته‏های گوناگونی کشیده می شود.

هرجا که زیستبوم زینده‏ای در پرتو دگرگونی آب و هوا دیگرگون شده است، تنها زیندگانی که تاب ماندن و سازگارساختن خود با زیستگاه خود بوده‏اند، ماندگار شده‏اند و دیگران به ناگزیر، از گستره هستی بدر شده‏اند. این چگونگی در سه و نیم میلیارد سال گذشته، به پیدایش گیاهان و جانوران گوناگونی که همروزگار ما هستند، کشیده شده است.

پنداره‌ برآیش‌ِ هستی‌ به‌ گونه‌ای‌ که‌ از آن‌ سخن‌ رفت‌، با دیدمان‏ها وگفتمان‏های‌ زمان‌ِ داروین‌ ناسازگار بود زیرا که‌ بازتاب‏های‌ آن‌، باورهای‌ بنیادین‌ِ مردم‌ آن‌ روزگار را به‌ پرسش‌ می‌ گرفت‌ و سازمان‌ ارزشی‌ آن‌ باورها را ویران‌می‌ساخت‌.

پنداره‌ِ هم‌ ریشگی‌ِ همه‌ زیندگان‌، نه‌ تنها هر گونه‌ برتری‌ِ نژادی‌ وفرهنگی‌ را بی‌ پایه‌ می‌ کند و اندیشه‌ همگان‌ را به سوی‌ برابری‌ می‌راند بلکه‌ جانوران‌ و گیاهان‌ را نیز به‌ انسان‌ نزدیکتر می‌ کند و اندیشه‌ِ حریم‌ و حقوق‌ِ آن‏هارا در ذهن‌ انسان‌ زنده‌ می‌ کند.

گذشته‌ از برآیندهای‌ ارزشی‌، اندیشه‌ برآیشی‌، دیدمان‏های‌ تاریخی‌ و باوری‌ زمان‌ِ خود را نیز به‌ پرسش‌ می‌گرفت‌.

برآیش‌، انسان‌ را رسته‌ای‌ از دسته‌ میمون‏ها می‌ داند که‌ در پی‌ِ روندی‌ هزاران‌ ساله‌ به‌ جایگاه‌ کنونی‌ِ خود رسیده‌ است‌. این‌ چشم‌انداز با باورهای‌ دینی‌ و فرهنگی‌ِ آن زمان‌ ناسازگار بود زیرا که‌ از دیدگاه‌ آئین‌ عیسوی‌ انسان‌ نزدیک‌ به‌ شش‌ هزار سال‌ پیش‌ آفریده‌ شده‌ است‌ و زمین‌ نیز اندی‌ پیش‌ از آن‌ پدید آمده‌ است‌.

بخشی‌ از اندیشه‌های‌ داروین‌ در باره‌ چگونگی‌ِ پیدایش‌ِ هستی‌، نخستین‌ بار در کتابی‌ به‌ نام‌ِ؛ "خاستگاه‌ِ رسته‌ها" در سال‌ ۱۸۵۹ میلادی ‌در لندن‌ منتشر شد.

انتشارِ این کتاب، آنسان‌ که‌ پیش‌ بینی‌ شده‌ بود جنجال‌ِ فراوانی‌ برانگیخت‌. برخی‌، پنداره‌ جهان‌ خودرو و بی‌ راهبر را سهمناک‌ترین‌ خطای‌ اندیشه‌ بشر دانستند و گروهی‌ جانور پنداری ‌انسان‌ را با زهرخندِ تمسخر نکوهیدند و تا به‌ امروز داروین‌ و داروینیسم‌، سوژه‌ِ پسندیده‌ای‌ برای‌ طنزآوران‌ و کاریکاتوریست‏ها بوده ‌است‌.

اما آشنایی‌ بسیاری‌ از مردم‌ با تئوری‌ داروین و هیاهوی‌ بسیار درباره ‌آن‌ سبب‌ شد که‌ چاپ‌ دوم‌ "خاستگاه‌ رسته‌ها" در سال‌ ۱۸۶۰ در نخستین ‌روزِ انتشارِ آن‌ نایاب‌ شود و همه‌ ۱۲۵۰ شماره‌ آن‌ به‌ فروش‌ برسد. این‌ کتاب‌ پس‌ از چاپ‌ دوم‌، شش‌ بارِ دیگر در زمان‌ حیات‌ داروین‌ بازچاپ‌ شد.

واکنش‌ همگانی‌ آن‌ چنان‌ بود که‌ پنج‌ سال‌ پس‌ از چاپ‌ این‌ کتاب‌، بیش‌ از چهار هزار کتاب‌ و جزوه‌ و مقاله ‌درباه‌ آن‌ نوشته‌ شده‌ بود.

در این‌ نوشتارها، یکی‌ او را " میمونی‌ پیر با صورتی‌ پر مو" خوانده‌ بود و دیگری‌ وی‌ را پایه‌ گذارِ زیست‌ شناسی ‌ِمدرن‌ نام‌ داده‌ بود. با این‌ همه‌، پس‌ از چندی‌، تئوری‌ برآیش‌ پذیرفته ‌شد و داروین‌ در سال‌ ۱۸۷۱ کتاب‌ِ دیگری‌ بنام‌ "دودمان‌ِ انسان‌" به‌ چاپ ‌سپرد که‌ ویژه‌ برآیش‌ انسان‌ است‌.

آنچه از روزگار داروین تا کنون تن به تور ِ رازگشای بررسی‏های علمی نداده است، زمان برآیش انسان و جدایی او از رسته انسان - میمون است که تاکنون هیچ نشان ِ روشنی از آن بدست نیامده است. این چگونگی در زیست شناسی، "حلقه گمشده" نام گرفته است.

پس از روزگار داروین، دو دستاورد بزرگ علمی، زمینه ساز پذیرش تئوری وی بعنوان برترین تئوری بنیادین زیست شناسی شد. نخست پیدایش دانش ژنتیک که چگونگی گذر ویژگی‏های ساختاری زیندگاه را از نسلی به نسل دیگر آشکار کرد.

دوم شناسایی ساختار ِ دی ان ای (DNA) که برنامه شیوه کارکرد هر یاخته و در بر دارنده هسته توارث است.

دانش ژنتیک، پیوند میان ژن‏ها و ویژگی‏های ساختاری کالبد زیندگان را روشن ساخت. دستاورد دوم نیز سبب شد که دسته بندی گیاهان و جانوران و شناسایی دسته ها و رسته ها و خانواده های آن‏ها به شیوه روشمند و دانش پذیرتری سامان پذیرد.

این دو دستاورد، پاسخ یابی برای پرسش‏هایی بی پاسخ نمای زمان داروین را آسان ساخت و آنچه را که اکنون؛ "سنتز مدرن" می‏نامند که نام دیگر آن دارونیسم نوین است،

اتفاق غیرمنظره خورشیدی در راه است

کارشناسان نسبت به عدم فعالیت ظاهر خورشید ابراز تعجب کرده و بسیاری گفته اند که شاید ناسا در تخمین دوره های فعالیت شدید خورشیدی اشتباه کرده باشد

کد خبر: ۳۰۷۶۸۷

تاریخ انتشار: ۱۹ اسفند ۱۳۹۱ - ۱۸:۰۷

ناسا هشدار داده است که در خورشید اتفاق غیرمنتظره ای در شرف وقوع است.

به گزارش مهر، امسال قرار است سال اوج فعالیت‌های خورشیدی باشد، فعالیتهایی که یک چرخه خورشیدی 11 ساله داشته و طی آن فعالیتهای تنها ستاره منظومه شمسی به اوج می رسد.

اما همچنان که این تصاویر نشان می دهد، فعالیت خورشیدی درحال حاضر نسبتا پایین است.

به رغم این که ناسا توفان‌های شدید خورشیدی را پیش بینی می‌کند، تعداد لکه‌های خورشیدی نیز نسبت به سال 2011 کاهش یافته و شراره های قوی خورشیدی هر از گاهی مشاهده شده اند

ناسا اعلام کرد که تعداد لکه‌های خورشیدی از سال 2011 کمتر شده است و توفان‌های شدید خورشیدی هر از گاهی رخ داده است.

تصویر بالا سطح زمین که رو به خورشید است را در تاریخ 28 فوریه 2013 (10 اسفند) نشان می دهد که توسط تصویر بردار مغناطیسی و هلیوسسمیک و در رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا گرفته شده است.

این تصویربردار تنها چند لکه کوچک مشاهده کرده است، درحالی که این سمت از خورشید معمولا در دوره اوج فعالیت‌های خورشیدی افزایش می یابند.

کارشناسان نسبت به عدم فعالیت ظاهر خورشید ابراز تعجب کرده و بسیاری گفته اند که شاید ناسا در تخمین دوره های فعالیت شدید خورشیدی اشتباه کرده باشد.

این درحالی است که دین پسنل فیزیکدان خورشیدی از مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا اعتقاد دارد که این مسئله یک توضیح متفاوت در بردارد. خورشید درحال حاضر در دوره طولانی فعالیت خود قرار داشته اما به نظر می رسد که این فعالیت با آنچه ما انتظار داشتیم متفاوت است. دو دوره سابق فعالیت خورشید در سالهای 1989 و 2001 نه یک بار بلکه 2 بار اینفعالیتها به اوج خود رسید.

وی افزود: فعالیت خورشیدی در آن دوره افزایش یافت، فروکش کرد و دوباره به اوج خود رسید و یک چرخه کوچک را تشکیل داد که حدود دو سال طول کشید.

محققان اخیرا تصاویری از لکه های بزرگ روی سطح خورشید ارائه کرده و اعتقاد دارند که باید لکه‌های بیشتری هم مشاهده شود

براساس اظهارات وی، ممکن است همین اتفاق در طول سال جاری نیز رخ دهد به طوری که لکه های خورشیدی در سال 2011 افزایش یافت در سال 2012 کاهش یافت و انتظار می رد که امسال افزایش دوباره ای را تجربه کند و این مسئله تا سال 2014 نیز ادامه داشته باشد.

همچنین گفته می شود که بین چرخه خورشیدی 24 و چرخه خورشیدی 14 شباهتهایی وجود دارد به طوری که هرکدام دارای دو نقطه اوج است.

یک قدم تا کشف حیات در مریخ

مته کیوریاسیتی در حال تنظیم موقعیت خود روی تخته‌سنگ موسوم به جان کلاین

پنجم آذر سال ۱۳۹۰ با پرتاب یک موشک اطلس از پایگاه فضایی "کیپ کاناورال" به فضا، آخرین مرحله از یک پروژه دو و نیم میلیارد دلاری آغاز شد؛ قدمی بزرگ برای پاسخ دادن به پرسشی قدیمی: آیا شکلی از حیات در مریخ وجود دارد؟

۹ ماه و ۱۱ روز بعد، مریخ‌نورد "کیوریاسیتی" با موفقیت و فقط با ۲.۴ کیلومتر خطا نسبت به محل مورد نظر، در مریخ فرود آمد.

ب

"کیوریاسیتی" نمی‌تواند به همه سوال‌ها جواب دهد، اما می‌تواند نشانه‌هایی را شناسایی کند که وجود حیات را در خارج از کره زمین ثابت کند.

هفته پیش با اجرای عملیاتی که تدارکات آن شش ماه طول کشیده بود، امیدواری به کشف این نشانه‌ها بیشتر هم شد.

مریخ‌نورد "کیوریاسیتی" برای اولین‌بار توانست به عمق یکی از تخته‌سنگ‌های استوای مریخ نفوذ کند و از آن برای بررسی‌های آزمایشگاهی نمونه‌برداری کند. بررسی این نمونه در تعیین این که آیا در گذشته شکلی از حیات در مریخ وجود داشته یا نه اهمیتی اساسی دارد.

"کیوریاسیتی" در گودال "گیل" -حفره وسیعی در استوای مریخ- حفاری خود را انجام داد؛ سوراخی به عمق ۶.۴ و به عرض ۱.۶ سانتیمتر در تخته‌سنگی ایجاد و پودر خاکستری‌رنگ نرمی را استخراج کرد.

این نخستین‌بار است که بشر به عمق خاک سیاره‌ای دیگر نفوذ کرده است.

تصاویر این حفره روز بعد به زمین مخابره شد.

پروفسور جان گروتیزینگر، دانشمند ارشد پروژه، این نمونه‌برداری را "بزرگ‌ترین دستاورد تیم کیوریاسیتی از زمان فرود آن در ماه آگوست (۱۶ مرداد) سال گذشته" خواند.

آماده کردن مته "کیوریاسیتی" شش ماه طول کشید. این مته در انتهای بازوی رباتی ۲.۲ متری این مریخ‌نورد قرار دارد و آخرین ابزار از بین ده ابزار اصلی علمی مریخ‌نورد است که به کار گرفته شده است.

حفره آزمایشی (راست) و حفره اصلی

مهندسان در اولین اقدام دو هفته پیش مته را آزمایش کردند که ببینند آیا درست کار می‌کند یا نه.

آنها سنگی را انتخاب و حفره‌ای ۲ سانتیمتری در آن ایجاد کردند.

پودری که از این حفره به دست آمد مهندسان را متقاعد کرد که می‌توانند نمونه کافی و مناسب به دست آورند و بنابراین عملیات اصلی را روز جمعه ۲۰ بهمن به اجرا در آوردند.

مهندسان ناسا نمی‌دانند دقیقا چه مقدار پودر فراهم شده است، اما مطمئن هستند که مقدار آن کافیست.

با گذشت یک هفته از نمونه‌برداری، نمونه به دو آزمایشگاه اصلی کیوریاسیتی که "کِمین" و "سَم" نام دارند، تحویل داده نشده است، اما جان گروتزینگر می‌گوید که این کار خیلی زود انجام خواهد شد.

پودر ابتدا به چند بخش تقسیم می‌شود و بعد از سرند می‌گذرد، الک می‌شود و فقط ذراتی که کمتر از ۱۵۰میکرون (یک میلیونیوم متر) قطر دارند، تحویل کِمین و سَم می‌شوند.

مقداری از این پودر برای پاک کردن ابزارها و دستگاه‌های "کیوریاسیتی" مصرف می‌شود، برای آنکه دانشمندان مطمئن شوند هیچ ماده یا ذره‌ای از کره زمین روی وسایل وجود ندارد.

کِمین، آزمایشگاه مواد معدنی کیوریاسیتی که به اندازه یک لپ تاپ است

باقی پودر ابتدا به "کِمین" فرستاده می‌شود.

"کِمین" دستگاهی است که روی "کیوریاسیتی" نصب شده و با استفاده از تفرق (پراکندگی) اشعه ایکس می‌تواند ترکیب شیمیایی و مواد معدنی را تشخیص دهد.

نتایج این بررسی "سَم"، آزمایشگاه شیمیایی خودکار "کیوریاسیتی" را تنظیم می‌کند.

"سَم" با تجزیه و تحلیل شیمیایی، مواد و ترکیبات آلی (حاوی کربن) را شناسایی می‌کند و نتیجه کار "سَم" در یافتن اشکال ابتدایی حیات ضروری است.

قبل از آنکه تجزیه و تحلیل شیمیایی آغاز شود، بررسی‌هایی روی پودر انجام شده و طیف‌نگار(اسپکترومتر)های لیزر و اشعه ایکس که در انتهای بازوی رباتی مریخ‌نورد قرار دارند، اطلاعات اولیه را از ترکیب شیمیایی پودر فراهم کرده‌اند.

مشخص‌ترین نکته، رنگ پودر است که خاکستری است و با رنگ سرخی که در سطح مریخ دیده می‌شود، فرق دارد.

این نشان می‌دهد که آهن دو ظرفیتی (سیاه یا خاکستری) و آهن سه ظرفیتی (سرخ) هر دو در خاک مریخ دیده می‌شوند.

پروفسور گروتزینگر می‌گوید: "این یعنی الکترون‌هایی در محیط وجود دارند که نشاندهنده شیب انرژی است، بنابراین اگر موجودات ذره‌بینی در این محیط وجود داشته باشند، انرژی برای مصرف کردن دارند."

تخته‌سنگ صافی را که "کیوریاسیتی" در حال حاضر روی آن کار می‌کند، "جان کلاین" نامیده‌اند، به یاد یکی از مهندسان پروژه که در سال ۲۰۱۱ میلادی درگذشت.

این تخته‌سنگ در فرورفتگی کوچکی به نام خلیج "یلونایف" قرار دارد، در نیم کیلومتری نقطه فرود اولیه مریخ‌نورد.

آزمایشگاه مواد آلی کیوریاسیتی که به اختصار سَم نامیده می‌شود

این تخته‌سنگ حاوی رسوباتی بسیار نرم است با رگه‌هایی از ماده‌ای معدنی -به احتمال زیاد سولفات کلسیم-.

دانشمندان حدس می‌زنند که در این تخته‌سنگ زمانی آب وجود داشته است.

هدف نهایی "کیوریاسیتی" حفاری در یک برآمدگی است. این برآمدگی که ۵ کیلومتر ارتفاع دارد، از لایه‌های رسوبی تشکیل شده و در همین گودال "گیل" قرار دارد.

وجود آب مایع در تعیین این که آیا اشکالی از حیات در این سیاره وجود داشته است یا نه اهمیت اساسی دارد.

وجود حیات در مریخ در اوایل قرن بیستم توجه دانشمندان را به خود جلب کرد.

در سال ۱۹۰۷ میلادی، ستاره‌شناسی به نام "پرسیوال لاول" گفت شواهدی یافته است که نشان می‌دهد مریخی‌های هوشمند کانال‌هایی در مریخ ساخته بوده‌اند.

اما دانشمند انگلیسی، "آلفرد راسل والاس"، این ادعا را رد کرد: "اولین ضرورت حیات، یعنی آب، در مریخ وجود ندارد. بنابراین نه موجودات هوشمندی که آقای لاول مطرح می‌کند در مریخ زندگی کرده‌اند نه این سیاره قابل سکونت است."

تلسکوپ‌ها بعدا نظر والاس را تایید کردند.

در دهه ۱۹۶۰ میلادی، اولین سفینه‌ها از مقابل مریخ گذشتند و از سطح آن عکس گرفتند.

عکس‌ها سیاره‌ای سرد، خشک و بیابانی با گودال‌های بزرگ را نشان می‌داد.

امروز اما بیشتر از مریخ می‌دانیم.

مدارگردها و کاوشگرهایی که بر سطح مریخ فرود آمده‌اند، دلایل کافی به دانشمندان دادند تا قبول کنند که زمانی آب در سطح مریخ وجود داشته و احتمالا دریاچه‌ها و اقیانوس‌های کوچکی را تشکیل می‌داده است.

بنابراین شاید در زیر لایه‌های سطحی که حاوی یخ هستند، آب مایع به صورت محدود و منفرد وجود داشته باشد.

اما وجود آب مایع برای اثبات حیات کافی نیست. موجودات زنده به جز آب به ترکیبات کربن مثل اسیدهای نوکلئیک و پروتئین‌ها نیاز دارند و برای کشف حیات در منظومه شمسی باید چنین مولکول‌هایی پیدا شوند.

با همه اینها ممکن است که "کیوریاسیتی" به شواهد متقنی برای تایید نشانه‌ای از حیات دست پیدا نکند، اما به هر حال این بزرگ‌ترین قدم بشر در راه پیدا کردن حیات بیرون کره زمین است.

بشر هیچوقت به این اندازه به پاسخ سوال نزدیک نشده است

کشف قاره‌ای کهن در اعماق اقیانوس هند

میلیون ها سال پیش کره زمین از یک قاره عظیم تشکیل شده بود اما ۷۵۰ میلیون سال پیش به نحوی که در تصویر دیده می شود شروع به قطعه قطعه شدن کرد

پژوهشگران بخش‌هایی از یک قاره کهن را در اعماق اقیانوس هند یافته‌اند که زمانی بین ۲ میلیارد تا ۸۵۰ میلیون سال قبل وجود داشته است. این قاره که به آن موریشیا نام داده‌اند زمانی که قاره های فعلی شروع به شکل گیری کردند به زیر آب رفته است.

۷۵۰ میلیون سال پیش بخش خاکی کره زمین را تنها یک قاره شکل می‌داد که به آن رودینیا می‌گویند. اجزای آن قاره اکنون از هم جدا شده اند و بعضی سرزمینها که در حال حاضر هزاران کیلومتر با هم فاصله دارند، در آن زمان همجوار بوده اند، مثلا هند در کنار ماداگاسکار واقع بوده است.

مطالب مرتبط

'نیاز به بازنویسی تاریخ سکونت انسان در آمریکا' در پی کشفیات تازه

موضوعات مرتبط

فن‌آوری

اکنون به نظر می رسد که دانشمندان آثاری از قاره ای کوچک یافته اند که در آن زمان بین هند و ماداگاسکار قرار داشته است.

دانشمندان که سرگرم بررسی دانه های شن در سواحل موریس بودند متوجه شدند این دانه های شن که قدمت آنها به فوران آتش فشانی در نه میلیون سال پیش برمی‌گردد، حاوی موادی معدنی هستند که قدمتی بیشتر دارند.

پروفسور تروند تورسویک، استاد دانشگاه اسلوی نروژ می گوید: "ما در شنهای ساحل ماده ای معدنی به نام زیرکون پیدا کردیم که معمولا در پوسته قاره ها یافت می‌شود."

قدمت این زیرکون یا به دوران پالئوپروترزوئیک (بیش از ۱۹۷۱ میلیون سال قبل) می رسد یا به دوران نئوپروتروئوزیک (بین ۶۶۰ و ۸۴۰ میلیون سال قبل). محققان به این نتیجه رسیده اند که اینها بقایای قاره ای کهن هستند که فوران آتش فشانی به سطح زمین آورده است.

پروفسور تورسویک می‌گوید دانشمندان عقیده دارند بخشهایی از قاره کهن موریشیا را می توان ده کیلومتر پایینتر از خاک جزیره موریس و زیر باریکه ای از اقیانوس هند یافت.

این قاره احتمالا میلیونها سال در سطح کره زمین بوده، از دوره پیش-کامبرین که کره زمین بایر و برهوت و فاقد حیات بود تا زمانی که دایناسورها در کره زمین جولان می‌دادند.

اما ۸۵ میلیون سال پیش که شبه قاره هند از ماداگاسکار جدا شد و به سمت موقعیت کنونی خود حرکت کرد، قاره موریشیا تکه و تکه شد و به زیر آب رفت؛ با این حال شاید بخش کوچکی از آن باقی مانده باشد: "جزیره سیشل در حال حاضر سرزمینی است از جنس گرانیت یا همان پوسته قاره ای؛ که عملا وسط اقیانوس هند واقع شده."

"اما روزی روزگاری سیشل در شمال ماداگاسکار قرار داشته و ما می گوییم که این جزیره زمانی بسیار پهناورتر بوده و بسیاری از قطعات این قاره در گوشه و کنار اقیانوس پراکنده اند."

پروفسور تورسویک در ادامه این توضیح یادآور می‌شود که برای یافتن بقایای این قاره باید تحقیقات بسیار کاملتری انجام گیرد: "ما باید با لرزه نگاری تصویری از ساختار کف اقیانوس فراهم کنیم، این می تواند مدرکی قطعی بدست ما دهد؛ یا باید در کف اقیانوس حفاری کنیم که پول بسیار زیادی لازم دارد."

این تحقیق را تیمی از دانشمندان نروژی، بریتانیایی و آفریقای جنوبی انجام داده اند و نتایج آن را درنشریه "نیچر ژئوساینس" منتشر کرده اند.

جدیدترین تصاویر ناسا از زمین +تصویری از تهران

کد خبر: ۳۰۳۴۹۲

تاریخ انتشار: ۳۰ بهمن ۱۳۹۱ - ۱۱:۳۸

فضانوردان در جدیدترین اقدام خود، تصاویر خیره کننده ای از سیاره زمین تهیه کرده اند.

به گزارش خبرگزاری مهر، از جمله این تصاویر نفس‌گیر می‌توان به وجود یک حلقه آبی عجیب و غریب در تهران، آتشفشانها، بیابانها، جزایر کارائیب و شفق شمالی اشاره کرد.

این تصاویر از ایستگاه بین المللی فضایی و توسط توماس مارشبورن، فضانورد ناسا، کریس هتفیلد فضانورد کانادایی و دیگر همکارانشان گرفته و آن لاین شده است.

هتفیلد به شوخی در مورد تصاویر تهیه شده از زمین می گوید: این تصاویر حاکی از مشکل پوستی زمین است. اشاره او به یک آتشفشان در حال فوران است، در حالی که کوه آتشفشانی کنار آن هیچ فعالیتی از خود نشان نمی دهد.

کریس هتفیلد این تصویر را در هشتم فوریه گرفته و می گوید: اینجا تهران پایتخت ایران است که در شب می درخشد. او پرسید آیا کسی می داند این بیضی از نور درخشان آبی در داخل شهر چیست؟ کاربران شبکه های اجتماعی پاسخ او را فرودگاه شهر می دانند.

کپسول سایوز در روز 12 فوریه، فضاپیمای پروگرس در آستانه پهلوگیری به ایستگاه بین المللی فضایی

مشکلات پوستی زمین در روز هشتم فوریه. (منطقه نامشخص)

غبار در دریا، وزش خاک و غبار به سواحل لیبی و دریای مدیترانه در اوایل فوریه

در زیر ابرها : در این تصویر ماهواره ای، قله کوه آتشفشانی پالوه در جزیره اندونزی قرار دارد که در زیر ابرها پنهان شده است

ابرهای چین، ابرهای صبحگاهی در سواحل چین

تصویر ناسا از توفانی که طی روزهای 8 و 9 فوریه در شمال شرقی ایالات متحده ایجاد شد و موجب بارش برف در چندین ایالت شد

شف

جزییاتی از انفجار شهاب سنگ در روسیه

کد خبر: ۳۰۲۹۱۶

تاریخ انتشار: ۲۷ بهمن ۱۳۹۱ - ۱۹:۴۰

ساعت 9:23 صبح امروز به وقت مرکزی روسیه (6:53 بامداد به وقت ایران)، شهاب‎سنگ نسبتا بزرگی در نزدیکی شهر چلیابینسک روسیه (در 1500 کیلومتری شرق مسکو) منفجر و خسارت‎های جانی و مالی قابل توجهی برجا گذاشت.

به گزارش خبرآنلاین تخمین زده می‏شود این شهاب‏سنگ که حدود 10 تن وزن داشته، با حداقل سرعت 54هزار کیلومتر بر ساعت (15 کیلومتر بر ثانیه) به جو زمین برخورد کرده و در ارتفاع 30 تا 50 کیلومتری سطح زمین منفجر شده است. تصویر زیر رد دود برجامانده از حرکت این شهاب‏سنگ را در جو زمین از دید ساکنان شهر چلیابینسک نشان می‎دهد. این برخورد علاوه بر آسیب‏های گسترده به ساختمان‌ها و کارخانه‏های شهر چلیابینسک 474 مجروح برجا گذاشته که حال 20 نفر از آنها وخیم گزارش شده است.

جالب این‏که این برخورد از فضا نیز ثبت شده است. در زمان برخورد، ابزار SEVIRI مستقر بر ماهواره زمین‏ثابت Meteosat-10 توانست رد این شهاب‏سنگ را ثبت کند که در نزدیکی مرکز تصویر می‏توانید آن را مشاهده کنید.

همزمانی این رویداد با نزدیک‏ترین عبور سیارک 2012 DA14 که شامگاه امروز (به وقت ایران) از فاصله 28هزار کیلومتری زمین عبور می‏کند و با دوربین دوچشمی به راحتی دیده می‏شود، حساسیت‏های عمومی را درمورد خطر برخوردهای فضایی افزایش داده اس

با تشکر و قدر دانی از آقای کیان وثوق از امریکا محققان مرکز تحقیقات کشاورزی مریلند در آمریکا با استفاده از یک میکروسکوپ الکترونیکی بسیار پرقدرت، اشکال مختلفی از دانه های برف را به تصویر کشیده اند.

این محققان برای تهیه این گالری عکس، دانه های برف را در دماهای مختلف جمع آوری کردند و این تصاویر را به دست آورند.

براساس گزارش لارپوبلیکا، تحقیق بر روی ساختار برف برای بخشهای مختلف علم و همچنین درک بهتر فعالیتهای مختلفی که بر روی کشاورزی و فعالیتهای روزانه اثر می گذارند حیاتی است.

__._,_.___

.

__,_._,___