عمر 3.2 میلیارد ساله حیات بر روی زمین تحقیقات صورت گرفته توسط محققان آمریکایی بر روی سنگ‌های باستانی در استرالیا نشان می‌دهد، حیات بر روی زمین قدمتی حدود 3.2 میلیارد سال دارد. تحقیقات صورت گرفته توسط محققان آمریکایی بر روی سنگ‌های باستانی در استرالیا نشان می‌دهد، حیات بر روی زمین قدمتی حدود 3.2 میلیارد سال دارد به گزارش ایسنا، دانشمندان معتقدند که امکان شکل‌گیری حیات اولیه بر روی زمین بدون وجود اکسیژن امکانپذیر است، اما بدون نیتروژن فراوان جهت ساخت ژن‌ها که برای ویروس‌ها و باکتری‌ها حیاتی هستند، زندگی در زمین نایاب می‌شود. پیش از این تصور می‌شد که توانایی استفاده از نیتروژن جوی برای کمک به شکل‌گیری حیات بر روی زمین، حدود دو میلیارد سال قبل ایجاد شده بود. اما محققان دانشگاه واشنگتن در تحقیقات اخیر خود دریافتند که قدیمی‌ترین نمونه حیات بر روی زمین، سنگ‌های رسوبی هستند که 3.2 میلیارد سال قبل در شمال غرب استرالیا شکل گرفته‌اند؛ این سنگ‌های رسوبی حاوی شواهد شیمیایی برای تثبیت نیتروژن توسط میکروب‌ها است. محققان 50 نمونه سنگ با عمر 2.75 تا 3.2 میلیارد سال را که از آفریقای جنوبی و شمال غرب استرالیا جمع‌آوری شده بودند، مورد بررسی قرار دادند؛ این سنگ‌ها قدیمی‌ترین سنگ‌های روی زمین محسوب می‌شوند. این سنگ‌های باستانی، نیتروژن را از جو زمین دریافت و آن را به شکل جدیدی تبدیل می‌کردند که از شکل‌گیری حیات میکروبی پشتیبانی می‌کرد. نتیجه این تحقیق در مجله Nature منتشر شده است

+ نوشته شده توسط امید عربزاده در شنبه دوم اسفند 1393 و ساعت 13:53 |
دانشمندان به رهبری دانشگاه صنعتی مونیخ موفق به اثبات وجود ماده تاریک در درونی‌ترین بخش کهکشان راه شیری شدند.

به گزارش ایسنا، مشاهده ماده تاریک که در سراسر جهان پخش شده، کار دشواری است زیرا این ماده به جز از طریق گرانش، تقریبا با هیچ ماده‌ای تعامل برقرار نمی‌کند.

دانشمندان از دهه 1970 به بعد با اندازه‌گیری‌ سرعت چرخش گاز و ستارگان، شواهدی از این ماده گریزپا را در کهکشان‌های دیگر ارائه داده‌اند. اندازه‌گیری چرخش گاز و ستارگان به منجمان امکان وزن‌کردن کهکشان میزبان و یافتن جرم کلی آن را می‌دهد.
کشف ماده تاریک در هسته کهکشان
چنین اندازه‌گیری‌هایی نشان داده‌اند ماده مرئی فقط کسری از وزن کلی کهکشان است و بخش عمده این وزن ناشی از وجود ماده تاریک است. به تازگی محققان برای نخستین بار با استفاده از همین شیوه، وجود ماده تاریک را در درونی‌ترین بخش کهکشان راه شیری اثبات کرده‌اند.

پیش از این، امکان اعمال شیوه اندازه‌گیری چرخش گاز و ستارگان به کهکشان راه شیری تایید شده بود و وجود ماده تاریک در بخش‌های بیرونی این کهکشان نیز به خوبی شناخته‌شده بود. اما تا پیش از این، استفاده از چنین روشی در درونی‌ترین نواحی کهکشان راه شیری که 100 هزار سال نوری عرض دارند، بسیار دشوار بود.

دانشمندان حاضر در این مطالعه اثبات مشاهده‌ای و مستقیمی از وجود ماده تاریک را در درونی‌ترین بخش کهکشان راه شیری ارائه داده‌اند که این بخش شامل زمین نیز هست.

آن‌ها در گام نخست، جامع‌ترین تالیف از اندازه‌گیری‌های حرکت گاز و ستارگان کهکشان راه شیری را خلق کردند. آن‌ها سپس سرعت چرخش ستاره‌یی را با در نظرگرفتن این فرض که فقط ماده درخشان در این کهکشان وجود دارد، اندازه‌گیری کردند. این مقایسه به وضوح نشان داد چنین چرخشی نمی‌تواند توضیح داده شود مگر این که مقادیر عظیم ماده تاریک بین زمین و قلب کهکشان راه شیری وجود داشته باشد.

وجود ماده تاریک در کهکشان راه شیری برای حفظ چرخش گاز و ستارگان با سرعت‌های مشاهده‌ شده ضروری است. با این حال دانشمندان هنوز نمی‌دانند ماده تاریک از چه چیزی تشکیل شده و این یکی از مهم‌ترین سوالاتی است که جامعه علمی با آن روبروست.

محققان بر این باورند شیوه به کاررفته در این پروژه در آینده به آن‌ها امکان اندازه‌گیری توزیع ماده تاریک در کهکشان راه شیری را با دقت بی‌سابقه‌ای می‌دهد. این امر درک دانشمندان از ساختار و تکامل کهکشان راه شیری را تصحیح می‌کند.


در این رابطه بیشتر بخوانید: http://www.tabnak.ir/fa/news/475121/%DA%A9%D8%B4%D9%81-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%87-%DA%A9%D9%87%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%86 © www.tabnak.ir
+ نوشته شده توسط امید عربزاده در شنبه بیست و پنجم بهمن 1393 و ساعت 15:2 |
تلسکوپ فضایی کپلر تاکنون بیش از یک هزار سیاره فراخورشیدی قطعی را شناسایی کرده و در ادامه مأموریت خود قصد دارد ابرنواخترها و خوشه‌های ستاره‌ای را مورد بررسی قرار دهد.
 
به گزارش سرویس علمی ایسنا، روز سه‌شنبه ششم ژانویه (16 دی) در دویست و بیست و پنجمین نشست سالانه انجمن نجوم آمریکا آخرین دستاوردهای تلسکوپ فضایی کپلر ناسا اعلام شدند که کشف هشت سیاره فراخورشیدی شبه‌زمین مهمترین دستاورد تازه کپلر محسوب می‌شود.
 
از مجموع 4175 سیاره بالقوه که تاکنون توسط تلسکوپ کپلر شناسایی شده‌اند، وجود 1004 سیاره اثبات شده و حدود 3200 سیاره بالقوه دیگر در نوبت تأیید شدن قرار دارند که احتمالا 90 درصد آنها نیز تأیید خواهند شد.
 
«ناتالی باتالا»، محقق ارشد مأموریت کپلر تأکید کرد: فعالیت تلسکوپ کپلر با هدف یافتن سیارات شبه‌زمین آغاز شد و تاکنون به نتایج قابل توجهی در این زمینه دست پیدا کرده‌ایم.
 
علم سیارات فراخورشیدی حوزه بسیار جوانی محسوب می‌شود و نخستین سیاره بیگانه خارج از منظومه شمسی تا سال 1992 تأیید نشد.
 
تلسکوپ 600 میلیون دلاری کپلر در مارس 2009، انقلابی در کشف سیارات بیگانه ایجاد کرد؛ کشف سیارات بیگانه به روش گذر (transit method) – تغییر در نور ستاره هنگام عبور سیاره از مقابل ستاره – انجام می‌شود؛ سیاراتی که توسط کپلر شناسایی می‌شوند، باید توسط ابزارهای رصدی دیگر تأیید شوند.
 
مأموریت شکار سیارات بیگانه کپلر برای 3.5 سال درنظر گرفته بود تا 150 هزار ستاره دوردست را برای یافتن سیارات فراخورشیدی مورد بررسی قرار دهد.
 
در مه 2014 ناسا موافقت خود را برای افزایش دو ساله مأموریت کپلر اعلام کرد؛ کپلر در مأموریت جدید موسوم به K2 علاوه بر شناسایی سیارات بیگانه، اجرام آسمانی و پدیده‌هایی شامل انفجار ابرنواخترها و خوشه‌های ستاره‌ای را نیز مورد بررسی قرار می‌دهد.
 
کپلر تا اواسط سال 2016 اقدام به تهیه کاتالوگ نهایی از سیارات بیگانه کرده و تابستان 2017 به مأموریت خود پایان می‌دهد.
 
افزایش مأموریت کپلر می‌تواند تسهیل‌کننده فعالیت تلسکوپ فضایی جیمز وب باشد که سال 2018 به فضا پرتاب خواهد شد.
 
+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه نوزدهم دی 1393 و ساعت 14:27 |
شهاب سنگی که باعث انقراض دایناسورها شد به نابودی گیاهان گلدار همیشه سبز نیز انجامید، اما گیاهان برگریز به علت سازگاری بیشتر با تغییرات سریع و شدید آب و هوایی باقی ماندند.
 
به گزارش تسنیم به نقل از terradaily، شصت و شش میلیون سال پیش، یک جرم آسمانی به قطر تقریبی ده کیلومتر به شبه جزیره یوکاتان، واقع در مکزیک، با نیروی مخربه صد تراتن تی‌ان‌تی اصابت کرد و حفره‌ای به وسعت بیش از 150 کیلومتر به جای گذاشت.
 
بسیاری از پژوهشگران بر این باورند بر اثر این رویداد مهیب، اتفاقات هولناکی در سراسر جهان به وقوع پیوست: سونامی‌های بزرگ، آتش‌سوزی‌های جنگلی، زمین‌لرزه‌های عظیم و انفجارهای آتشفشانی همگی دست در دست یکدیگر دادند تا نسل دایناسورها از میان برود و بستر حیات پستانداران مهیا شود، اما براستی چه بر سر گیاهانی آمد که دایناسورها از آنها تغذیه می‌کردند؟
فرضیه‌های متفاوتی وجود دارد: بعضی از آنها تاکید دارند چنین رویداد سهمگینی، همه موجودات زنده روی زمین را بدون استثنا به نیستی محکوم کرد، اما در نقطه مقابل، فرضیه دیگری وجود دارد که معتقد است بعضی از گونه‌ها به علت داشتن ویژگی‌های سازش‌پذیر توانستند به حیات خود ادامه دهند.
 
برای نمونه، مطالعات اخیر در دانشگاه آریزونا نشان می‌دهد شهاب سنگی که باعث انقراض دایناسورها شد به نابودی گیاهان گلدار همیشه سبز نیز انجامید، اما گیاهان برگریز به علت سازگاری بیشتر با تغییرات سریع و شدید آب و هوایی باقی ماندند.
 
پژوهشگران از اصول بیومکانیک کمک گرفتند و با مطالعه فسیل نهاندانگان (گیاهان گلدار به استثنای مخروطیان) موفق شدند زیست بوم نوعی جمعیت گیاهی متنوع و رایج را طی یک دوره دو میلیون ساله که متاثر از تحولات عظیم زمین‌شناسی بود، بازسازی کنند.
 
به این منظور، حدود هزار نمونه فسیل گیاهی متعلق به یک میلیون و 400 هزار سال آخر دوره کرتاسئوس و 800 هزار سال اول دوره پالئوژن مورد بررسی قرار گرفت. نمونه‌ها به منطقه‌ای در جنوب ایالت داکوتای شمالی مربوط بود که اواخر دوره کرتاسئوس، یک دشت سیلابی پست به حساب می‌آمد و کانال‌های متعدد رودخانه‌ای از آن رد می‌شد.
 
شواهد حکایت از این دارد که در بازه زمانی ذکر شده، نهاندانگان برگریز که رشد سریعی داشتند جای همپایان همیشه سبز خود را که به کندی رشد می‌کردند گرفتند. اگر نگاهی به نهاندانگان همیشه سبز نظیر راج و پیچک بیندازید، متوجه می‌شوید آنها غالبا در سایه و به کندی رشد می‌کنند و برگ‌های تیره‌ای دارند. بعلاوه می‌بینید در سراسر جهان تعداد جنگل‌های پوشیده از گیاهان همیشه سبز چندان زیاد نیست، در حالی که گونه‌های برگریز فراوانی بیشتری دارند.
 
به این ترتیب، پژوهشگران دریافتند نابودی گیاهان همیشه سبز تصادفی نبود، زیرا شیوه ذخیره‌سازی منابع غذایی در گیاهان تعیین‌کننده نوع عملکرد آنها در موقعیت‌های بحرانی است. بعد از برخورد شهاب‌سنگ، دمای هوا به علت انباشته شدن اتمسفر از گرد و غبار ناشی از اصابت به طرز چشمگیری پایین آمد. در نتیجه، گیاهان برگریز که رشد سریع‌تری داشتند و تغییرات آب و هوایی به نفع آنها بود گسترش یافتند و جای گیاهان همیشه سبز را گرفتند. گیاهان برگریز استراتژیک‌تر عمل کردند و بقای آنها تا امروز تضمین شد.
Ads By OffersWizard
+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه یازدهم مهر 1393 و ساعت 13:32 |

ماهیهای زیبای دریا

کد مطلب: 41349| زمان انتشار: ۱۳۹۳/۱/۲۹ ۲۱:۱۴:۱۹| نسخه چاپی
کلید واژه ها:
+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه نوزدهم اردیبهشت 1393 و ساعت 16:26 |

ناسا: قطب‌های خورشید در سه هفته آینده جابجا می‌شود

تصویر یک لکه خورشیدی. حرکت عمودی میدان مغناطیسی خورشید به سمت اتمسفر آن دیده می شود

دانشمندان ناسا می‌گویند قطب شمال و جنوب خورشید در سه هفته آینده جابجا خواهد شد و این جابجایی تاثیر قابل توجهی بر کل منظومه شمسی خواهد گذاشت.

حدود دو ماه پیش ناسا اعلام کرد در سه چهار ماه آینده جابجایی قطب‌های خورشید صورت خواهد گرفت اما دانشمندان نمی‌توانستند دقیقا زمان این تغییر را پیش بینی کنند.

قطب‌های خورشید هر ۱۱ سال یکبار تغییر می‌کند، پدیده ای که دلیل آن چندان روشن نیست.

با این حال دانشمندان معتقدند تغییر سرعت جریان پلاسما از استوا به قطب (و بالعکس) در سطح خورشید و اینکه سرعت گردش خورشید بدور خود در قطب بیشتر از استوا است نقش عمده‌ای در روند جابجایی قطب های خورشید دارند.

پلاسما

خورشید عمدتا از پلاسما تشکیل شده است. پلاسما یکی از حالت‌های ماده (مایع، جامد، گاز) است.

پلاسما از حرارت دیدن شدید گاز یا قرار گرفتن آن در میدان مغناطیسی ایجاد می‌شود و می‌توان آن را گاز بشدت یونیزه (دارای بار مثبت یا منفی) دانست.

این بار الکتریکی باعث می شود پلاسما تحت تاثیر میدان‌های مغناطیسی قرار بگیرد و خواصی متفاوت با سه حالت دیگر ماده از خود نشان دهد.

صاعقه آشناترین مثال برای پلاسما است. یونوسفر جو، از ۸۵ تا ۶۰۰ کیلومتری سطح زمین، از پلاسما تشکیل شده است. خورشید و بیشتر ستارگان از پلاسما درست شده اند.

پلاسما را بصورت مصنوعی می‌توان تولید کرد. پلاسمای مصنوعی در نمایشگرهای پلاسما مثل تلویزیون پلاسما و لامپ‌های فلورسنت استفاده می‌شود.

تاد هوکسما مدیر رصدخانه خورشیدی ویلکاکس در دانشگاه استنفورد می گوید : "وقتی قطبیت جدید به سمت قطب خورشید حرکت می‌کند قطبیت قبلی را که عکس آن است از بین می‌برد؛ مثل مد دریا، هر موج آب بیشتری با خود می آورد تا اینکه در نهایت خاصیت قطبی در هر قطب خورشید کاملا بر عکس می شود."

در واقع تغیییر قطب‌های خورشید بتدریج و در طی یازده سال صورت می گیرد؛ لکه‌های خورشیدی (sunspots) که فعالیت مغناطیسی شدیدی دارند متلاشی شده و بتدریج به سمت یکی از قطب‌های خورشید حرکت می‌کنند تا اینکه جایگزین قطب قبلی شوند.

بزرگترین زبانه خورشیدی امسال، حاصل انفجار در یک لکه خورشیدی بسیار فعال

تاثیر این جابجایی قطب‌های خورشید در تمام منظومه شمسی احساس خواهد شد چرا که تاثیر میدان مغناطیسی خورشید میلیاردها کیلومتر، آن سوی پلوتو و مرز فضای بین‌ستاره‌ای (interstellar space) ادامه دارد.

بنابراین جابجایی قطبی خورشید تغییرات بین کهکشانی ایجاد می‌کند که بصورت توفان‌های مغناطیسی ظاهر می‌شود.

این توفان‌ها ممکن است بر لایه یونوسفر جو زمین تاثیر بگذارند و در ارتباطات ماهواره‌ای و رادیویی اختلالاتی ایجاد کنند.

یکی از تاثیرات این جابجایی قطبی که در زمین مشاهده خواهد شد، بیشتر شدن دفعات ، گستردگی و پیدایی شفق‌های قطبی است.

به گفته آقای هوکسما "این رویدادی فاجعه بار نیست، اتفاقی است در ابعاد بسیار وسیع که تاثیراتی واقعی خواهد داشت اما چیزی نیست که باعث نگرانی ما شود."

+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه بیست و نهم فروردین 1393 و ساعت 22:50 |

'شبیه‌ترین' سیاره به کره زمین کشف شد


سیاره جدید دارای خصوصیاتی شبیه کره زمین و دارای شرایط مساعد برای شکل‌گیری حیات است

اخترشناسان شبیه‌ترین سیاره به زمین از نظر شرایط مساعد برای شکل‌گیری حیات از نوع زمینی آن را کشف کرده‌اند.

به گزارش نشریه علمی ساینس، پژوهشگران سازمان فضایی آمریکا - ناسا - با استفاده از تلسکوپ کپلر توانسته‌اند سیاره‌ای را در خارج از منظومه شمسی مشاهده کنند که به نظر می‌رسد شرایط آن بیش از هر سیاره دیگری که تا کنون کشف شده به کره زمین شباهت دارد.

این سیاره کپلر ۱۸۶ اف نام گرفته و نشریه ساینس در گزارشی با عنوان "سیاره شگفتی آور" که در شماره روز ۲۹ فروردین (۱۸ آوریل) نشریه انتشار یافته، نوشته است که سیاره در فاصله حدود پانصد سال نوری از زمین قرار دارد و یکی از پنج سیاره منظومه متعلق به یک "ستاره کوتوله" است.

براساس این گزارش، سیاره کپلر ۱۸۶ اف در "دامنه زندگی" یا "گلدی لاکس" ستاره مورد نظر واقع شده، به این معنی که حرارتی که از "خورشید" این منظومه به آن می‌رسد مانع از شکل‌گیری حیات به شکل زمینی در آن نیست.

تلسکوپ یا رصد خانه فضایی کپلر در سال ۲۰۰۹ با هدف شناسایی سیاره‌هایی مشابه زمین به فضا پرتاب شد و از آن زمان تا کنون، حدود نهصد "جهان" جدید را کشف کرده اما به گفته کارشناسان، کپلر ۱۸۶ اف شبیه‌ترین سیاره به زمین است که تلسکوپ کپلر تا کنون نشان داده است.

پژوهشگران تخمین می‌زنند که سیاره کپلر ۱۸۶ اف کمی بزرگتر از کره زمین و شعاع آن حدود ۱۰ درصد بیش از شعاع زمین است و به خاطر اندازه آن، احتمالا یک سیاره صخره‌ای است که ساختار آن به ساختار زمین بی‌شباهت نیست.

در بررسی احتمال وجود حیات شبه‌زمینی در سیارات دیگر، تشابه به زمین از لحاظ اندازه و ساختار عاملی مهم است زیرا اگر سیاره‌ای بیش از پنجاه درصد بزرگتر از زمین با جرمی فشرده‌تر باشد، نیروی جاذبه آن باعث جلب و افزایش غلظت گازهای "کشنده" در جو سیاره می‌شود و شکل‌گیری حیات از نوع زمینی آن را ناممکن می‌سازد.

شاید روزی سیاره‌ای به اندازه زمین در همان فاصله از ستاره‌ای مانند خورشید کشف شود

"خورشید میزبان" سیاره کپلر ۱۸۶ اف یک "ستاره کوتوله" است به این معنی که اندازه آن کوچکتر و دمای آن کمتر از خورشید منظومه شمسی است اما فاصله این سیاره با ستاره میزبان در حدی است که شرایط سطح سیاره از لحاظ دما و دریافت انرژی خورشیدی می‌تواند به شرایط زمین شباهت زیادی داشته باشد.

با توجه به این خصوصیات، وجود آب به صورت مایع در این سیاره محتمل است و ممکن است شرایط مساعدی را برای شکل‌گیری حیات به شکلی مشابه زمین در این سیاره ایجاد کرده باشد. آب در دمای بالا، به بخار تبدیل می‌شود و در دمای پائین، یخ می‌بندد و در هر دو صورت، مانع از شکل‌گیری جیات به شکل زمینی آن می‌شود.

هر سال کپلر ۱۸۶ اف یکصد و سی روز زمینی به طول می‌انجامد.

در عین حال، هنوز مشخص نیست که آیا واقعا در این سیاره آب وجود دارد و آیا جو آن، همانند زمین، دارای حفاظ مناسب برای جلوگیری از رسیدن تشعشات مرگ آور به سطح سیاره است یا نه.

برنامه شناسایی سیاره‌هایی مشابه زمین در سال‌های اخیر دستاوردهای مهمی داشته است. نخستین سیاره از این نوع حدود بیست سال پیش شناسایی شد و تا کنون تقریبا دو هزار سیاره با خصوصیات فیزیکی نزدیک به زمین کشف شده هر چند تنها معدودی از آنها در "دامنه حیات" ستاره میزبان قرار دارند. کشف بسیاری از این سیاره‌ها مدیون استفاده از تلسکوپ کپلر بوده است.

در عین حال، تا کنون سیاره‌ای با همان اندازه زمین که با همان فاصله زمین، گرد ستاره‌ای مشابه خورشید در گردش باشد پیدا نشده است اما برخی از کارشناسان معتقدند که چنین سیاره‌ای به احتمال زیاد وجود دارد و پیشرفت فنی در آینده امکان کشف آن را به ساکنان زمین خواهد داد.

در حال حاضر، کپلر ۱۸۶ اف شبیه‌ترین سیاره به زمین است که تا کنون کشف شده و این امیدواری را پدید آورده است که شاید روزی، ستاره‌هایی شبیه‌تر از این به زمین در فاصله‌ای مناسب از زمین کشف شوند و به بشر آینده، با توانایی فنی بهتر، امکان آن را بدهد تا با اعزام سفینه‌های تحقیقاتی، از نزدیک احتمال وجود حیات در آنها را بررسی کند.

+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه بیست و نهم فروردین 1393 و ساعت 22:41 |

ذره جدید در کائنات

.فیزیکدانهای دانشگاه سیراکیوز آمریکا ذره اتمی جدید و عجیب و غریبی کشف کرده اند که با مدل های فیزیک ذرات رایج همخوانی و سازگاری ندارد.


به گزارش خبرگزاری مهر، این کشف به عنوان بخشی از پروژه "همکاری زیبای برخورد دهنده بزرگ هادرون" صورت گرفته که یک پروژه تحقیقاتی چند ملیتی با هدف یافتن و مطالعه نیروها و ذرات کوانتومی جدید است.

این پروژه که مقر اصلی آن در سازمان تحقیقات هسته ای اروپا (سرن ) واقع در ژنو سوئیس است به سرپرستی دانشگاه سیراکیوز انجام شده است. سرن بزرگ ترین آزمایش فیزیک ذرات در دنیاست.

در یک مقاله جدید، دانشمندانی که بر روی این پروژه کار می کنند مدعی شده اند یک نوع  جدید از ذرات را کشف کرده اند.

"توماس اسکوارنیکی" یکی از نویسندگان ارشد این مقاله و متخصص فیزیک تجربی پر انرژی گفت: رصدهای واضح از یک حالت کاملا جدید ذرات را تایید کرده ایم؛ چیزی که شبیه ذره ای متشکل از دو کوارک و دو آنتی کوارک است.

وی افزود: این کشف قطعا با مدل های رایج از کوارک همخوانی ندارد و به ما شیوه نوینی از بررسی فیزیک دارای تعامل قوی، ارائه می کند.

کوارک ها مولفه های سازنده نقطه مانند هسته یک اتم هستند. این ذرات هرگز به تنهایی دیده نمی شوند و برای تشکیل دادن ذرات با هم ترکیب می شوند.

آنها در رایج ترین شیوه به طور سه تایی یک باریون را تشکیل می دهند. پروتون ها بهترین نمونه شناخته شده از باریون ها هستند.

وقتی کوارک ها با ضد ماده  یا آنتی کوارک ها – ذره ای با همان جرم ولی با بار مخالف-  تعامل می کنند یک مزون را می سازند. در رایج ترین شکل ترکیبات مزون به عنوان محصول جانبی فرسایش رادیو اکتیو مشاهده می کنیم .

مزون ها و باریون ها در کنار هم، یک طبقه از تعامل ذرات رصد شده را شکل می دهند. باریون های معمولی از سه کوارک  تشکیل شده و مزون های معمولی نیز در واقع شامل اتصال یک کوارک به یک آنتی کوارک هستند.

اما شواهد جدید، حقانیت آزمایش های پیشین را تایید و نشان دهنده احتمال یک نوع متفاوت از هادرون – یعنی یک کوارک چهار تایی- متشکل از دو کوارک و دو آنتی کوارک وجود دارد.

مجریان این طرح با تاکید بر قطعی بودن نتایج این آزمایش  می گویند ذرات ساخته شده از دو کوارک و دو آنتی کوراک واقعا وجود دارند.

اسکوارنیکی اظهار داشت پیش از این شواهد کمتر واضحی برای چنین ذراتی وجود داشت و یک ازمایش، نتایج آزمایش پیشین را زیر سئوال می برد. اکنون می دانیم این، یک ساختار رصد شده است و صرفا انعکاس یا ویژگی های خاص یک داده محسوب نمی شود.

+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه بیست و نهم فروردین 1393 و ساعت 20:43 |

ثبت تصویری نادر از حلقه نامزدی در آسمان شب

ستاره‌شناسان موفق به ثبت تصویری نادر از یک سحابی شدند که بسیار شبیه به یک حلقه نامزدی است.


به گزارش ایسنا، این تصویر که با استفاده از تلسکوپ بسیار بزرگ سازمان فضایی اروپا در شیلی ثبت شده، نمایشگر شکل‌گیری سحابی سیاره‌ای PN A66 33 در پی انفجار لایه‌های بیرونی یک ستاره پیر است.

این حباب از روی تصادف با یک ستاره در پیش‌زمینه آن هم‌تراز شده و شباهت زیادی به یک حلقه نامزدی الماس‌نشان پیدا کرده است.

به گفته سازمان فضایی اروپا، این جواهر کیهانی به شکل غیرمنتظره‌ای متقارن بوده و تقریبا بصورت کروی در آسمان ظاهر شده است.

سحابی کروی PN A66 33 که معمولا Abell 33 خوانده می‌شود، در حدود 2500 سال نوری از زمین فاصله دارد.

کاملا کروی بودن برای این اجسام غیرعادی است، معمولا چیزی تقارن آنها را بهم زده و باعث نمایش شکلهای غیرمنظم توسط سحابی‌های سیاره‌ای می‌شود.

ستاره همسایه HD 83535 در پیش‌زمینه سحابی و بین زمین و این جسم سماوی قرار گرفته است.

بیشتر ستارگان دارای جرم مشابه خورشید، حیات خود را به شکل کوتوله‌های سفید –اجسام متراکم کوچک داغ که طی میلیاردها سال خنک می‌شوند- پایان می‌دهند.

در مسیر مرحله پایانی حیات خود، ستارگان جوهای خود را به فضا فرستاده و سحابی‌های سیار ه‌ای ایجاد می‌کنند که شامل ابرهای درخشان رنگی گاز در اطراف بقایای درخشان و کوچک ستاره است.

بقایای جد ستاره‌ای Abell 33 که در مسیر تبدیل به یک کوتوله سفید است، در درون سحابی به شکل یک مروارید سفید کوچک قابل مشاهده است.

این بقایا هنوز درخشان و روشنتر از خورشید بوده و به اندازه کافی از خود تابشهای فرابنفش منتشر می‌کند تا حباب جو بیرون رانده اطرافش را درخشان سازد.

سحابی Abell 33 تنها یکی از 86 جسم حاضر در کاتالوگ سحابی سیاره‌ای Abell است.

article-0-1CF8B27000000578-646_634x536.jpg
+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه بیست و دوم فروردین 1393 و ساعت 11:25 |
مسیر های زیبای دنیا
 
+ نوشته شده توسط امید عربزاده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1392 و ساعت 20:24 |